Mijn verminderde motivatie

Mijn verminderde motivatieVaak wordt er gedacht dat coaches altijd zin hebben om te sporten en gezond te eten. Volgens mij is dat niet waar. Ik kan alleen vertellen vanuit mijn eigen ervaring, maar ook ik heb soms last van een verminderde motivatie. Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik weer lekker in de flow, maar ik ken ook echt mindere momenten.

Mijn leven

Ik vind ondernemen ontzettend tof! Het biedt aan de ene kant veel vrijheid en mogelijkheden, maar het biedt aan de andere kant totaal geen houvast. Geen houvast in de zin van inkomen, maar ook niet qua werktijden. Ik ken hele lange dagen, maar ik heb ook wel eens een dag waarop ik om 16.00 de computer uitzet.

Mijn coachingsessies staan vast, maar de rest van mijn werkzaamheden moet ik zelf inplannen en uitvoeren. Dat vind ik soms best lastig. Gelukkig heb ik inmiddels een personal assistent die me af en toe een opdracht geeft en dat is gek genoeg erg fijn.

Maar omdat er totaal geen regelmaat in mijn dagen zit, is het plannen van beweegmomenten moeilijk. Soms is het zo dat ik al vroeg in de auto zit en verder zoveel afspraken of deadlines heb, dat ik het me simpelweg niet kan veroorloven om te gaan sporten.

In fanatieke tijden haal ik zo’n gemiste training in, in het weekend. Maar als ik iets minder gemotiveerd ben, dan accepteer ik dat het nou eenmaal zo is. Ik zorg dat ik wel voldoende beweging heb, want een gezond leven leiden is voor mij een must, maar vijf keer per week trainen is in sommige periodes niet haalbaar. En ja, ik verlies dan inderdaad wat spiermassa en mijn conditie wordt er niet beter op, maar het zij zo.

Laat het los

Wanneer het heel erg druk is, probeer ik opnieuw een balans te vinden. Ik probeer het dan even in perspectief te zien. Wanneer ik voldoe aan een gezond beweegpatroon, ben ik tevreden. Ik ben meer tevreden over mijn fysiek wanneer ik veel train, maar ik accepteer dat niet alles kan.

Ik stel mezelf dan voor als ik een jaar of zestig ben, en stel mezelf de vraag: waar ben ik op die leeftijd meer dankbaar voor: dat ik in mijn jonge jaren vijf keer per week getraind heb, of hard gewerkt heb aan mijn bedrijf?

Ik denk dat ik dan het werken aan mijn bedrijf zou kiezen, dus leg ik me daar bij neer.

Het is geen obsessie meer

Fitness kan heel wat in mij los maken: onzekerheid, trots, ontspanning en tevredenheid.

In de tijden dat ik ontzettend veel aan fitness deed en het leven leidde van een echte #fitgirl, had ik een super goede conditie, kracht en een sportief fysiek. Maar ook al zag ik er toen ‘beter’ uit, ik was onzekerder dan met een paar kilo meer aan vetjes. Ik zag niet dat de ene spier er goed uit kwam, maar juist die andere spier die je nog helemaal niet zag!

Ook al was ik sterker en fitter dan de meesten, ik zag enkel de dames die er naar mijn idee beter uitzagen.

Ik heb geaccepteerd dat ik voor een heel sportief uiterlijk veel moet trainen, de meeste tijd gezond en mager moet eten (ja, ik kom ook snel aan 😉 ) en dat vind ik simpelweg niet het belangrijkste in mijn leven.

Acceptatie

Een van de belangrijkste elementen van een gelukkig bestaan is acceptatie. En voor mij betekent dat niet dat je met elk detail in je leven ontzettend gelukkig hoeft te zijn, maar dat je accepteert dat niet alles grandioos en geweldig kan zijn.

Ik wil lekker kunnen borrelen met vrienden en familie. Ik wil af en toe minder gezonde recepten klaarmaken en ik wil ook af en toe lui op de zondag een pizza bestellen als ik Netflix-series verslind. Met mijn figuur hoef ik dan geen vetarm lijf te verwachten. En met mijn werkschema ook geen wal-loos bestaan. Maar hé, het is nou eenmaal zo en ik vind het prima!

Ik probeer zo gezond en gelukkig mogelijk te zijn en tot nu toe lukt dat aardig!

Liefs, Yentl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge