Gedreven door afwijzing

Persoonlijke blog – ik werd gedreven door afwijzingPersoonlijke blog – ik werd gedreven door afwijzing

Waarom doen we wat we doen? Waarom zijn we zoals we zijn? Ik vind dit waanzinnige interessante vraagstukken die mij, en veel mensen die ik help, dagelijks bezighouden. Elke dag word ik ouder en ik doe mijn best om ook elke dag een beetje wijzer te worden. Zo ben ik niet gestopt met leren toen ik afgestudeerd was, omdat ik mijn klanten nog beter wil helpen. Dit doe ik door meer kennis te vergaren over gezondheid, maar ook door studies die mij helpen mensen beter te begrijpen. En daar vind ik af en toe antwoorden op de twee levensvragen die mij dagelijks boeien.

Mijn eigen drijfveren

Door deze kennis begrijp ik gelukkig mijn eigen drijfveren ook een stuk beter. Hier ben ik voornamelijk achter gekomen op momenten dat ik even stuk liep, omdat er bijvoorbeeld iets gebeurde in mijn privé- of werksituatie. Naast mijn rol als coach, heb ik ook mijn rol als ondernemer. En geloof mij, dat is vaak op je smoel gaan, weer opstaan, teleurstellingen verwerken, nachten wakker liggen en korte vreugdemomenten beleven. Waarom zijn de vreugdemomenten kort? Omdat ik altijd bezig ben met vooruit kijken om meer successen te behalen.

Wanneer ik zakelijk gezien stuk loop, kijk ik wel naar achteren en ik kan mijn verleden steeds beter linken met de Yentl van nu. Dankzij twee verschillende coaches heb ik inmiddels verbanden kunnen leggen. Het werd mij duidelijk dat ik werd -en word- gedreven door afwijzing. Daarmee bedoel ik dat wanneer iemand zegt dat ik iets niet kan halen, ik er hoe dan ook voor zorg dat ik het wel ga behalen.

Mijn schoolcarrière heeft van mij een vechter gemaakt

Zo terugkijkend op vele jaren school en studie besef ik pas hoe vaak je te horen krijgt dat je iets niet goed kunt.
In de huidige maatschappij moeten we overal een voldoende op scoren. En wanneer we onder de maat presteren, gaan we ons focussen op zaken die beter moeten. Dit heb ik ook erg vaak ervaren.

Al vroeg beginnen we op de basisschool met de taal, inzichten, begrijpen en rekenen. Al vanaf dat ik mij kan herinneren presteerde ik slechter dan mijn klasgenoten. In groep drie vroeg mijn school zich af of ik niet beter naar het praktijkonderwijs kon gaan. Mijn ouders wilden dit niet en ik bleef het reguliere onderwijs volgen (en hier ben ik onwijs dankbaar voor:)). Ik was altijd een kind dat slechter presteerde op school dan het grootste gros van de klas en dat doet wat met je. Zo kreeg ik rekenwerk van een groep lager en zat er iemand bij mij die wel slim was, zodat ik geholpen kon worden.

Tegen de tijd dat ik stof uit mijn hoofd moest leren, kwam ik erachter dat ik dat wel vrij aardig kon. Maar op de ‘algemene’ kennis scoorde ik niet goed. En helaas moet je tegenwoordig alles goed kunnen..

Mijn opeenvolgende teleurstellingen

Tijdens mijn basisschooltijd vertelde ik mijn leraar dat ik als grote dierenvriend dierenarts wilde worden. Mij werd gelijk verteld dat ik dat niveau nooit zou behalen en dat ik maar op zoek moest naar een ander beroep.

Jaren later, toen ik op het VMBO zat, kwam het uit mijn hoofd leren goed van pas en gemiddeld gezien had ik het cijfer behaald om naar niveau 4 te kunnen. Helaas had de school te weinig vertrouwen in mij en ik bleef op niveau 3 zitten. Ai. Dat deed zeer, want elke keer als kinderen aan mijn deur kwamen met de vraag of ik mee wilde, zei ik dat ik moest leren. Ik had mijn stinkende best gedaan en toch vond men dat niet genoeg.

Op mijn zestiende maakte ik de keuze om naar het CIOS te gaan. Na vier jaren CIOS wilde ik, ondanks alle negatieve geluiden uit het verleden, doorstuderen en een HBO opleiding gaan volgen. Inmiddels behoorde de wens om dierenarts te worden tot het verleden en werd ook de tweede studie een sportopleiding. Binnen de HBO sportopleiding had je drie mogelijkheden. Voor mij was de meest aantrekkelijke richting een richting waar veel theorie bij kwam kijken. Niet mijn sterkste kant. En ook tijdens mijn eindgesprek op het CIOS werd het mij afgeraden en vroeg men zich sterk af of ik het wel aan zou kunnen.

Maar eigenwijs als ik ben, volgde ik mijn hart en ik ging toch de theoretische kant op. Na een aantal gesprekken en toetsen kreeg ik het zelfs voor elkaar om meteen in het tweede jaar te starten.

Een nieuwe opleiding, een jaar overslaan, vijf avonden in de week werken op sportscholen, het was pittig, maar het was te doen. Tijdens de opleiding ben ik minder gaan werken om ook te kunnen genieten van het studentenleven en meer tijd te hebben om te studeren.

In iets meer dan drie jaar heb ik de opleiding volbracht. Het heeft me bloed, zweet, tranen, teleurstellingen, trots en een voorstadium van een burn-out gekost, maar ik heb het gehaald. Ondanks wat er tig jaren werd gezegd over en tegen mij, ik heb mijn HBO papiertje!

Ik ben dankbaar

Ik ben dankbaar voor waar ik nu sta. Maar ik ben ook dankbaar voor alle teleurstellende opmerkingen die ik tijdens mijn schoolcarrière te horen heb gekregen. Dankzij die opmerkingen ben ik de doorzetter geworden die ik vandaag de dag ben. Geloof mij, als ik dat niet was geworden, was ik allang gestopt als ondernemer. Maar gelukkig ben ik blijven geloven in mijn droom en in wat ik wil bereiken in het leven en met Gezonder-Nederland.

Alles heeft twee kanten

Nu ik ouder en wijzer ben, kom ik mezelf wel tegen. Mijn doorzettingsvermogen is af en toe ‘op’ en dan komt de twijfel in mijzelf naar boven. En dat is oké, omdat ik nu weet hoe ik ermee om moet gaan. Dankzij coaching weet ik waar ik goed in ben en kan ik loslaten  of uitbesteden waar ik minder goed in ben. Die acceptatie was voor mij de eerste stap naar een gelukkiger en rustiger leven.

Ik ben gestopt met alles van mezelf te vragen. Hoe graag ik het soms ook wil, ik kan geen geweldige coach zijn en daarnaast ook ondernemer, marketeer, boekhouder en sales tijger. Daar word ik niet gelukkig van. Ik kan het niet volhouden en door dat te accepteren, heb ik veel rust gekregen.

Ik heb zoveel getwijfeld aan mezelf in alle afgelopen jaren, dat ik het nodig vond om een tattoo op mijn arm te laten zetten die mij eraan herinnerde dat ik het WEL kan.

Maar sinds kort staat er een andere tattoo overheen. Waarom? Ik heb dat hoofdstuk afgesloten en ik geloof in mijn eigen kracht en in mijn kwaliteiten.

 

Het doel van deze persoonlijke blog is niet om complimenten te ontvangen. Ik wil  je motiveren om je droom achterna te gaan, wat dat ook moge zijn. Geloof in jezelf. Als ik het kan, kan jij het ook.

 

Liefs, Yentl.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge